Verjaardagscadeau

Het is Goede Vrijdag rond de klok van 9 uur ’s morgens. Ik heb al ontbeten, de krant doorgenomen en zelfs de vuilniszak al weggebracht. Niks voor mij om zo vroeg al zo actief te zijn. Natuurlijk heeft het een reden. Ik zit namelijk te wachten op de levering van mijn verjaardagscadeau. Morgen ben ik jarig en mijn cadeau is te groot om met onze auto mee te nemen. Volgens het smsje dat ik gisteravond kreeg, wordt mijn bestelling naar verwachting tussen 08:00 en 11:00 u. bezorgd. Ik ben dus om kwart over 7 opgestaan, want ja, ze kunnen in theorie al om 8 uur aan de deur staan. In praktijk is dat zelden zo……dat blijkt weer eens.
Het is een prachtige dag. De zon, die toen ik opstond als een kleine rode bal net boven de daken uitkwam, staat nu al hoog aan de hemel en schijnt heerlijk het huis binnen. Dat het buiten nog flink fris is, merkte ik net toen ik de vuilniszak weg ging brengen.

Ondertussen is het 10 uur. Nog iemand gezien. Ik hoop wel dat ze op de verwachte tijd komen, want ik moet nog boodschappen doen voor de Paasdagen. Het meeste heb ik al in huis, maar de verse dingen wil ik vandaag gaan halen. Zoals die lekkere afbakbroodjes voor het Paasontbijt zondag, verse vleeswaren en zo’n lief roomboter kipje. Staat zo gezellig op tafel. Manlief heeft beloofd het ontbijt voor ons te verzorgen en daar kan ik me nu al op verheugen.

Ik begin nu toch wat nerveus te worden. Het loopt tegen 11 uur en ik zit nog steeds te wachten. Hoe vaak ik inmiddels naar het keukenraam ben gelopen om te kijken, weet ik niet meer, ik ben de tel kwijtgeraakt. Achterin mijn hoofd speelt de gedachte, dat ik feitelijk best wat langer op bed had kunnen blijven liggen. Daar heb ik nu natuurlijk niks meer aan. Ik kijk nog maar een keer in de folder van Intratuin die ik klaar heb liggen. Ook daar moet ik nog heen. Even een paar mooie campanula’s uitzoeken voor in de plantenstaander die ik van de week heb gekocht. Gezellig het terras opvrolijken nu het mooie weer er hopelijk aan zit te komen.

Half 12, ik hoor wat buiten. Ze zijn er, eindelijk! Niet volgens de verwachte tijd, maar dat deert me al niet meer. Ik open de deur. Twee vriendelijk jonge mannen komen mijn cadeau brengen. Ik zeg dat ik het graag buiten op het terras wil hebben. Dat is geen enkel probleem, ondanks dat mijn cadeau toch wel aan de maat is. Als ze klaar zijn, bied ik de mannen iets te drinken aan, wat ze afslaan. Ze lopen al flink achter op schema, dus moeten snel door. Ik bedankt ze hartelijk en als ze weg zijn, loopt ik terug naar het terras. Daar staat hij dan, mijn verjaardagscadeau van manlief: een prachtige loungebank. Wat is hij mooi, een genot om naar te kijken!

Snel pak ik mijn boodschappentassen, want er is eerst nog werk aan de winkel. Vol energie ga ik op pad, met in het vooruitzicht dat ik straks heerlijke kan genieten van mijn eigen nieuwe loungebank.

Inmiddels is het 3 uur, ik voel me voldaan. De boodschappen zijn binnen (helaas geen roomboter kipjes meer), de campanula’s zitten op hun plekje in de staander en in de zon geniet ik nu al van mijn verjaardagscadeau. Mooi hè?

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top