Vier jaar moeder

Growing old is mandatory, growing up is optionalSoms zou je de tijd stil willen zetten. Dan gaat alles te snel, verandert alles en iedereen te snel. Eén keer knipperen met de ogen en mijn baby is al een heuse dame. Nog een keer knipperen en mijn peuter is een stoere kleuter die al bijna naar school gaat. Binnen een paar dagen had ik een nieuwe baan en voor ik het wist was ik bezig de eerste verjaardag van de kleine meid voor te bereiden. En wat ís het snel gegaan, dat eerste jaar.

Een jaar waarin veel gebeurd is. Ze is veranderd in een tempo waarin alleen baby’s dat kunnen. Van een compleet afhankelijke zuigeling is ze veranderd in een stevige dame die weet wat ze wil. Praten doet ze nog niet, maar ze kan wel heel goed duidelijk maken wat haar wensen zijn. Worden die niet stande pede ingewilligd, dan wordt ze Heus Heel Boos. Gaat ze huilen. Trekt ze pruillipjes. Worden haar ogen groot en zielig. Alles om haar zin maar te krijgen. Haar grote broer heeft ze al helemaal om haar kleine vingertje gewonden. Die doet alles voor haar (al pakt hij ook nog wel speelgoed van haar af als hij in een jaloerse bui is). Als geen ander weet hij haar vrolijk te maken. Samen kunnen ze de grootste pret hebben. Dan tijgert zij door de woonkamer en doet hij dat na. Hij weet haar brabbeltaaltje perfect te imiteren, waarna zij om hem lacht en hij om haar. We kunnen er nooit achter komen wie het hardste lacht.

Die grote broer wordt ook echt al heel groot. Hij praat ons de oren van het hoofd – maar ja, daar kan hij niks aan doen. Hij is genetisch belast. Hij komt uit een familie van praters. Ik word betaald om veertig uur per week te praten en dat kost me geen enkele moeite. Nog even en dan gaat hij naar school. Nog even en dan ben ik bezig zijn vierde verjaardag voor te bereiden. De afscheidstractatie voor de crèche heb ik al in huis – lang leve aanbiedingen bij de Aldi. Vier jaar lang ben ik al moeder. In die vier jaar heb ik meer geleerd dan in de vierentwintig daarvoor. Geduld voornamelijk. Heel veel geduld. En luisteren. Echt luisteren naar wat mijn kind te zeggen heeft, naar hoe mijn kind huilt, naar hoe hij lacht en speelt. Drie jaar lang elke avond hetzelfde ritueel: tanden poetsen, uitkleden, pyjama aan en dan voorlezen. Elke avond dat lieve slaperige mannetje dat duimend op mijn schoot naar het verhaaltje luistert. Tegenwoordig maakt hij de meeste verhaaltjes zelf al af.

En al verzucht ik regelmatig dat het handenbinders zijn – want dat zijn ze – en dat ik weet waar behang voor is uitgevonden: ik zou ze voor geen goud willen missen. Ze zijn mijn alles, mijn grootste liefdes. Ze maken dat ik weer vrolijk word als ik een baaldag op het werk had. Hun gelach doet mijn tranen verdwijnen als ik denk aan de nabestaanden van vlucht MH17. Samen maken ze een heleboel goed. En ik ben blij dat zij nog even niet weten wat er gebeurt in Syrië, Gaza, Israël, Oekraïne, Somalië en in al die andere brandhaarden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here