Voetbalkoorts

Het is weer zover. Huizen zijn versierd met oranje en rood-wit-blauwe vlaggetjes, hele straten kleuren oranje, de plaatselijke kroeg is oranje geschilderd, oranje advertenties in de krant en allerlei oranje aanbiedingen in diverse winkels. Kortom: de voetbalkoorts heerst weer volop dankzij het EK in Polen en Oekraïne.

Ik geef het ruiterlijk toe: ik heb geen last van voetbalkoorts en zal het ook nooit krijgen. Ik heb helemaal niks met voetbal. Dus ook niet met het EK 2012. Het kan voor mij niet snel genoeg 1 juli zijn, zodat dit hele “gedoe” weer voorbij is.

Mijn vader had het gevoel wel, hij was een groot voetballiefhebber. Ik ben opgegroeid met Studio Sport en dergelijke programma’s. Zeer tot mijn ongenoegen. Het was bepaald geen “zo vader zo dochter” bij ons thuis, want ik wilde heel andere dingen zien op tv. Helaas, de voetbal ging voor. Uiteraard zat mijn vader bij ieder EK of WK voor de buis. Voor zover dat lukte, keek hij elke wedstrijd. Ik herinner me zelfs keren dat hij een kleine tv meenam naar de zaak als Oranje een wedstrijd speelde die onder werktijd viel. Zo konden onze medewerkers in elk geval de wedstrijd zien en hoefden ze niets te missen. Verder ging hij niet hoor. Hij was beslist niet van de vlaggetjes en het Oranje-shirt.

Toen ik 15 was en op zondagavond 25 juni mijn koffer inpakte, omdat we de volgende morgen met school op werkweek zouden gaan, was de legendarische WK finale van 1978 tussen Nederland en Argentinië. Hoewel ik die wedstrijd niet echt volgde, weet ik nog wel dat Johan Neeskens om de haverklap in zijn ribben werd getrapt en dat Oranje uiteindelijk de wedstrijd verloor en daarmee dus geen wereldkampioen werd.

Natuurlijk heb ik wel wedstrijden gekeken van EK’s en WK’s. Voornamelijk vanwege het “Oranjegevoel”, want hoe verder ze komen, hoe meer saamhorigheid. En daar hou ik dan wel weer van, daar ben ik heel eerlijk in. Dat kwam in 1988 mooi uit, want toen schopte het Nederlands Elftal het letterlijk en figuurlijk tot Europees Kampioen. Ik moet bekennen: ik was enorm trots op onze jongens. Van Basten, Gullit, Rijkaard, de gebroeders Koeman, Kieft, Wouters…..wie kent ze niet? Allemaal mannen van mijn generatie, destijds nog twintigers en in topvorm. En Van Breukelen, de doelman, een paar jaar ouder dan de rest, maar ook een echte topper. En niet te vergeten de bondscoach: Rinus Michels, bijgenaamd “De Generaal”. Dat waren nog eens tijden!

Na deze prachtige titel heeft het Nederlands Elftal het op een EK helaas nooit verder gebracht dan een halve finale. In 2010 stonden ze echter wederom in de finale van het WK, deze keer tegen Spanje. Opnieuw viste ons elftal achter het net. De Spanjaarden wisten te scoren en dat bracht hen de wereldtitel.

En nu is er weer een nieuw EK aan de gang. Net begonnen en ik ben het nu al zat. Wanneer manlief de wedstrijden volgt (en niet te vergeten de diverse programma’s met nabeschouwingen), doe ik wat anders. Ik lees een boek, kijk boven tv of ik ga schrijven. Ik probeer er positief tegenaan te kijken, maar dat helpt weinig. Hopelijk kunnen de vlaggetjes nog even blijven hangen en hoeven ze niet op 17 juni al door gedesillusioneerde langgenoten verwijderd te worden, omdat het Nederlands Elftal niet eens de kwart finale wist te halen. Ik wens oprecht dat Nederland de titel mag behalen, maar dan moeten ze het wel beter gaan doen dan afgelopen zaterdag tegen Denemarken. Anders zie ik het zwart in. En dat willen we natuurlijk niet, want wij zien graag alles in Oranje…..toch?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top