Waarom?

De wereld is kleiner dan…

Het liefst zou ik een verhelderend en verduidelijkend artikel schrijven over wat er vorige week zaterdag in Alphen aan den Rijn is gebeurd. Feiten checken, onwaarheden eruit filteren en al die onzin die de randen van de artikelen van afgelopen week ontsierden, met een stevige druk op de delete knop verwijderen.
Maar het lukt me niet. Want door die berichtgeving waarin steeds meer details werden prijsgegeven, kwam het gebeuren in Alphen aan den Rijn steeds dichterbij. Waardoor mijn professionele onafhankelijkheid inmiddels danig in het gedrang is gekomen.
De Ridderhof was toen ik nog in Alphen aan den Rijn woonde, mijn winkelcentrum. Ik kwam er zeker vier tot vijf keer in de week, keek vanuit mijn raam recht op de winkels en kende veel winkeliers persoonlijk. Het was dus heftig afgelopen zaterdag te horen dat er van alles mis was, zonder dat ik wist wie, wat of waar.

Wanneer Margriet ter Haar een van de dodelijke slachtoffers blijkt te zijn, moet ik een brok wegslikken. Margriet was een heerlijk gek mens. Altijd een sigaret in haar mondhoek, een beetje doffe, hese stem die kraakte in de randjes. Begonnen in een klein winkeltje met heel opvallende kleding wist ze haar bedrijfje uit te breiden naar een grotere zaak met nog meer van die leuke kleren. Veren, hoeden, randjes, kantjes en kleuren: ze had van dat alles in overvloed in haar volgepakte winkel. Een tafel met koffie, koekjes en al naar gelang het seizoen, kerstkransjes en paaseitjes stond overigens ook in die winkel. En altijd nog uit te pakken nieuwe kledingstukken waarnaar ik nieuwsgierig stond te loeren: misschien nóg leuker, nóg aparter dan wat er al aan de rekken hing.

De blits
Op de dag dat ik naar een officiële bijeenkomst moest, klopte ik bij Margriet aan voor een jurk. Ze had ‘m, blauw, beeldschoon met een lange witte overjas. Maar… te duur voor mijn eenpersoonsportemonnee. Voor Margriet geen probleem, ze trok een substantieel deel van de prijs af en gaf me de creatie mee. ‘Kom op meid, maak vanavond de blits en geniet ervan.’ Vanaf dat moment was ik een trouwe fan, en zelfs nu ik niet meer in Alphen aan den Rijn woon, kom ik regelmatig in haar winkel. Haar dood is niet vreselijker dan die van de anderen, hij raakt me uiteraard wel veel meer.

Mijnheer Frans
En dan komt het bericht dat mijnheer Frans er ook niet meer is. Mijnheer Frans die ik via de verhalen van mijn vriendin Carla heb leren kennen. Mijnheer Frans die de eerdere partner was van de moeder van mijn vriend Rob. Rob die mijn kamers had behangen en daarbij over zijn moeder sprak. Die me –minnaar van zijn vriend en trouw aan de herenliefde- zijn waterbed in trok om nou eens te voelen hoe dat eigenlijk ligt. Vriendlief had me verbaal uitgebreid zijn familie ingetrokken en nu komt dat alles bij me terug omdat mijnheer Frans er niet meer is. Doodgeschoten, een drama voor een man die de oorlog niet achter zich heeft kunnen laten, getraumatiseerd als hij daardoor was.
Mijn verdriet is groot, mijn medeleven met mijn vriendin Carla eveneens. Hij noemde haar zijn aangenomen dochter, zij beantwoordde die eer met haar aandacht en zorg. En nu gaat ze morgen met zijn oude vriendin naar zijn crematie. Met heel Alphen aan den Rijn als getuige, zal er nauwelijks ruimte zijn voor rust en contemplatie. Een definitief afscheid zonder de intimiteit van de stille rouw.

Vernoemd
En dan blijkt dat de grootste plattitude van alle bestaande plattitudes waar is: de wereld is kleiner dan je denkt. Want dan blijkt Tristan de kleinzoon van Jackie. Jackie die jaren geleden mijn poes Lotje het leven redde. Die boeken schreef en daarin mijn naam en die van mijn toenmalige echtgenoot verwerkte. Er bestaat dus een boek met de naam Tonny erin en dat ben ik. Het schrijfsel staat boven te verstoffen op een kastplank, maar ik heb het nooit weggegooid. Ben je gek, ik ben eindelijk een keer vernoemd, al is het maar op papier.
Ik zat aan Jackies bed toen ze ziek was, sprak met haar man toen ze overleden was en heb de familie eenmaal ontmoet tijdens een vluchtige kennismaking. Zó klein is de wereld dus blijkbaar. En zo dichtbij kan het verdriet van een ander in je eigen hart terecht komen.

De grote vraag die overheerste nadat in De Ridderhof de kruitdampen waren opgetrokken was: waarom? Zeven dodelijke slachtoffers gingen aan die vraag vooraf. Een getal overigens dat na de eerste nieuwsberichten niet meer als zodanig werd genoemd. Er waren zes dodelijke slachtoffers en de dader was ook omgekomen. Opvallend vond ik dat, maar ik snapte het ook wel. De discussie of je Tristan ook een slachtoffer kunt noemen, vind ik eerlijk gezegd niet relevant. Hij is er niet meer en dat is op zich al triest genoeg. Wordt hij daarmee een slachtoffer? Ik denk het niet en zeker niet als ik kijk naar de ravage die hij heeft aangericht. Dan wordt het lastig om hem slachtoffer te noemen. Je kunt misschien mededogen hebben, maar daar houdt het voor mij wel op. Ik vraag me alleen af hoe zijn ouders met al die officiële herdenkingen en alle aandacht voor de begrafenissen van alle slachtoffers, hun kind moeten begraven. Stiekem, als niemand kijkt? In een andere plaats zodat het niet opvalt?
Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers en hun nabestaanden, naar Margriet die nooit meer iemand blij maakt met een mooie jurk. Naar Carla die morgen van mijnheer Frans afscheid gaat nemen. En met de ouders van Karst Tates die door dit alles weer met een verscheurd hart zitten terwijl daar de eerste pleisters misschien net vanaf konden worden gehaald. Heel misschien kunnen zij de ouders van Tristan nog tot steun zijn, maar wat zal dát ontzettend moeilijk zijn.

4 gedachten over “Waarom?”

  1. Ha die zus,

    ik heb nou 2 x geprobeerd om een reactie te plaatsen en dat lukt niet dus dan maar via de e-mail. Mooi stukje en de wereld wordt steeds gekker.
    groetjes Coby

  2. Ach ja Ton, wat vreselijk! Ik wist niet dat er bekenden van jou bijwaren onder de slachtoffers toen wij het hoorden en net gezellig zaten te eten met ons clubje. Dan komt alles opeens wel heel dichtbij hè? Groetjes van Ellen en veel sterkte.

  3. ach ach Tonny, het nieuws kwam tot ons toen wij ontspannen Zpagetti aan het haken waren bij Pamela en wij dachten dat het weer een aktie in Amerika was, toen hoorde jij dat het in je hometown Alphen aan de Rijn was gebeurd en dan is het ineens heel dichtbij en blijk je slachtoffers te kennen, waar het dan ook gebeurd ………het zou niet mogen gebeuren, het is zo triest …. sterkte voor iedereen van Jaantje.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top