Wat de boer niet kent…

Dat de boer niet eet wat hij niet kent, geldt zeker niet voor mijn echtgenoot, maar hij is dan ook geen boer! Ikzelf wil altijd precies weten wat ik op mijn bordje krijg en vooral in een land als Frankrijk moet je soms extra op je hoede zijn.

We hadden ons lekker buiten in het zonnetje geïnstalleerd en al snel kwam de ober ons vragen wat we wilden drinken. Nadat we onze bestelling hadden opgegeven, bogen we ons over de kaart. De kinderen en ik waren er al snel uit, maar mijn man wilde eens iets anders en aandachtig bestudeerde hij de kaart. “Wat zou DAT zijn?”, vroeg hij, terwijl hij zijn vinger bij een vreemd gerecht op de kaart hield. Ik zei dat ik het niet wist, want dit soort dingen waren helaas nog niet voorbijgekomen tijdens mijn cursus Frans. “Ach…”, riep hij stoer. “Ik probeer het gewoon. Het zal best wel te eten zijn”, en resoluut klapte hij zijn kaart dicht.

Omdat ik dacht dat het nog wel even zou duren voordat ons eten zou komen, besloot ik om naar het toilet te gaan. Toen ik terug kwam was het eten inmiddels gearriveerd, maar mijn man verdwenen. “Waar is papa?”, vroeg ik aan mijn dochters. “Naar het toilet, want hij moest overgeven”, fluisterde mijn jongste dochter. “Overgeven?”, vroeg ik verbaasd. “Papa en overgeven? Hoe dat zo?” Mijn oudste dochter nam nu het gesprek over en sneerde: “Papa heeft niet overgeven hoor, maar al zijn eten uitgespuugd. Zomaar op zijn bord…. Bah, zo ranzig?” Vol afschuw keek ze de andere kant op alsof ze even niet bij ons wilde horen. “Nou… maar papa kon er niks aan doen hoor”, nam zijn jongste het voor hem op. “Hij kreeg toch iets wat hij niet kende en niet lustte!” Ik suste de discussie tussen de twee dametjes die dreigde uit de hand te lopen en keek om mij heen. Mijn man was nog steeds niet terug en ik besloot om ook maar te gaan eten, want anders werd het koud.
Dat hij iets had besteld wat hij niet kende, wisten we natuurlijk al (want dat deed hij wel vaker) maar iets uitspugen en plein public? Nee… DAT had hij nog nooit gedaan!
Even dacht ik dan ook dat ik in de maling werd genomen, maar toen hij weer terugkwam en behoedzaam plaats nam aan ons tafeltje, wist ik dat het geen grapje was.

Hij zag nog steeds wat bleek en stamelde dat hij nog nooit zoiets smerigs had gegeten. “Wat was het dan?”, probeerde ik voorzichtig. Langzaam vertelde hij zijn verhaal. Wat er op zijn bord had gelegen was langwerpig, wit en blubberig geweest en toen hij zijn mes erin had gezet, was er een vreselijke stank omhoog gekomen. Moedig en trots als hij is, had hij toch besloten om er een flinke hap van te nemen, die hij vervolgens inderdaad gelijk weer had uitgespuugd. Beschaamd keek hij me aan en vertelde dat hij daarna naar binnen was gegaan om aan de ober te vragen of hij iets anders kon bestellen. Gelukkig waren ze begripvol en kreeg hij binnen tien minuten (net als wij) ook een Steak Haché, maar helaas was zijn eetlust toen verdwenen.
Nogmaals keken we samen op de kaart, maar konden niet ontdekken wat het nou was geweest en omdat ons Frans niet geweldig is, besloten we om het er maar bij te laten.

Thuis aangekomen pakte ik uiteraard het woordenboek en zocht naar de naam van het betreffende gerecht . “A…. An…. Andouillette …Ja…”, riep ik triomfantelijk.
“Ik weet wat jij vanmiddag hebt gegeten… GEBAKKEN VARKENSDARMEN!”
En even dacht ik dat ik mijn man toch weer wat wit weg zag trekken.

Wikipedia: Andouillette is een typisch Frans gerecht, gemaakt van de ingewanden van varkens of (vroeger) runderen. Het ziet eruit als een gewone witte worst en is in heel Frankrijk terug te vinden. Daardoor vormt het voor vele toeristen een onaangename verrassing. Andouillette is namelijk een “verworven smaak“, die door veel mensen als zeer onaangenaam wordt ervaren. De textuur is rubberig en ziet eruit als grof gesneden stukjes vet vlees.

Meer lezen van Ellen?

 

1 reactie op “Wat de boer niet kent…”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top