Wat ga je doen?

Vrienden, familie, oud-collega’s, kennissen en zelfs onbekenden in de wachtkamer bij de gynaecoloog. Allemaal zijn ze benieuwd naar hoe ik straks met mijn werk omga, hoe ik mijn tijd ga verdelen en wat ik met mijn kind ga doen.  Gaat ze naar de opvang, komt er opvang aan huis of hou ik haar lekker bij me?

Enige tijd geleden heb ik me aangemeld bij twee kinderdagverblijven. Natuurlijk kom je op een wachtlijst, zo was mij al verteld door vriendinnen met kinderen en dit kreeg ik nu telefonisch bevestigd door de medewerkster van de kinderopvang. “En voor hoeveel dagen heeft u opvang nodig?” Waarschijnlijk ben ik overgevoelig maar hoorde ik nu een toontje in haar stem toen ze mijn antwoord herhaalde? “Goed, vijf dagen zegt u dus? Tja, ik weet niet of we dat kunnen bieden maar zou u ook akkoord gaan met drie in het geval we niet meer dagen beschikbaar hebben? Misschien hebben we geluk maar we kunnen niets garanderen.”

Wel raar, als je hier verder over nadenkt. “Goh, beste werkgever ik kan niet garanderen dat ik het totaal aantal uren waar je me voor hebt aangenomen kan werken.  Ja, dat is afhankelijk van het aantal uren opvang wat beschikbaar is.” Dat kan toch niet?

Of het gesprek dat ik had met een goede, lieve vriendin van mij waarin we het hadden over de opvang en de kosten en het aantal uur. “Ga je je kind echt fulltime naar de opvang brengen? Ja, jij kan dat he?!” De zuchtende manier waarop dit laatste werd uitgesproken, kon ik niet goed plaatsen. Is het stoer van me, of hard, of kan ik het me financieel veroorloven? Ik heb maar gezegd dat ik fulltime moet werken in verband met mijn inkomen en dat ik ook graag fulltime wil werken omdat ik anders gek wordt. Het is beide waar.

Overigens maak ik me wel zorgen over de kosten van de opvang. Bij de laatste berekening zouden manlief en ik duizend euro netto per maand moeten betalen. Duizend euro NETTO! Je zou spontaan een meisje uit Maleisië laten overkomen, wel een die echt oerlelijk is natuurlijk, dat dan weer wel.

Om eerlijk te zijn, ik weet niet hoe het gaat lopen. Ik weet niet hoe ik me straks ga voelen met mijn baby in mijn handen. Ik weet ook niet wat voor soort kind ik krijg, makkelijk, moeilijk, huilerig, meteen lekker doorslapen? Lieve hemel, ik weet niet eens of ik wel 16 weken thuis kan zitten. Zestien weken!

Als er een levensles is die ik alleen door zwanger te zijn heb geleerd dan is het wel dat plannen maken geen zin heeft. Je zwangerschap, je lichaam, die bepalen de hoeveelheid energie die je hebt, hoeveel je aankan, hoe je je voelt, alles wordt voor je bepaald. Natuurlijk kan je wel lijnen uitzetten en deze proberen te volgen maar harde deadlines? Vergeet het maar!

Ik hoop gewoon op een betaalbaar plekje op een van de kinderdagverblijven van mijn keuze. En als dit niet lukt dan gaan we kijken naar alternatieven. Kent iemand nog een lelijke nanny, voor weinig?

4 REACTIES

  1. Denk dat we hier in het Noorden de luxe hebben van er-is-altijd-plek, KDV’s zitten hier te springen om kinderen. Dus mocht je geen plek vinden, ons KDV heeft nog plek voor 8 fulltime werkende mama’s.

    De kosten zijn idd hoog, maar dat hangt natuurlijk ook gedeeltelijk samen met jullie inkomen. Verdien je veel dan betaal je in verhouding meer, zeker als ik zie dat jij voor dezelfde opvang (2×2,5=5 dagen) als wij hebben 6x zo veel netto moet ophoesten als wij. Natuurlijk is ook de uurprijs bij het KDV van invloed. Misschien rendabel om iedere dag op en neer naar Groningen te rijden 😉

    Geniet voorlopig maar lekker van je zwangerschap en na die verplichte 16 weken verlof … wil je misschien niet eens meer werken 🙂

    • Hai Loeki,

      De wachtlijsten lijken inderdaad een Randstad probleem..
      En wat betreft de kosten: bruto kost de opvang zo’n 1360 euro per maand voor 1 kind, fulltime. Hoe is dat bij jullie? Wellicht een ritje waard 😉

  2. Haha Leontine, met een grote glimlach lees ik je column. Geweldig vind ik het dat ik niet de enige ben die tegen de vooroordelen aanloopt. En tegen de problemen. Ook al gaan mijn kinderen geen 5 dgn naar het kinderdagverblijf … ze zijn naast de 2 dgn ook veelvuldig bij opa en oma.

    Maar het is zoals je zegt. Laat het op je afkomen. Komt tijd, komt raad, heel simpel.

    Heb wel genoten van je verhaal. Dankjewel!

    • Hai Joyce,

      Ik zou zo graag willen dat ik mijn familie zou kunnen inschakelen om me te helpen maar iedereen woont in Zeeland en ik in Rotterdam.. En mijn close friends hebben (nog)geen kinderen of zijn in ieder geval niet klaar voor een wekelijkse kinderdag. Enne, ik vind het ook fijn om van jou te horen dat ik niet de enige ben. Dus jij ook bedankt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here