Wees maar relaxt – het komt goed

Er zijn van die ouders die alles volgens het boekje doen, zich aan vreselijk strakke schema’s houden en elk advies van het consultatiebureau strikt opvolgen. Ik hoor daar niet bij. Ik heb wel ongeveer een schema en Thijmen heeft redelijk vaste eet- en slaaptijden, maar als ik mij daar eens niet aan kan houden interesseert me dat over het algemeen vrij weinig. Hem maakt het gelukkig ook weinig uit. Zo gebeurt het best eens dat zijn middagdutje een half uur later begint dan normaal of dat hij twee uur eerder wakker wordt. Dan kan ik hem wel in zijn bed laten liggen, maar slapen doet hij toch niet meer. Ik kan hem moeilijk gaan dwingen…

Soms wijken we wel heel extreem af van het schema. Zo waren we afgelopen zaterdag op bezoek bij een vriend, waar we ‘s avonds film bleven kijken. Het was bedtijd, dus Thijmen lag op de slaapkamer. Hij besloot echter dat hij absolúút niet wou slapen, dus hij heeft de hele film meegekeken. (Ik weet niet of Beverly Hills Cop erg pedagogisch verantwoord is…) Uiteindelijk was het half elf voor hij thuis in bed lag. Ach, nouja, dan slaapt hij de volgende dag lekker uit en kunnen wij dat ook doen.

Ook met adviezen van het consultatiebureau en dingen die je volgens het boekje ‘moet’ doen zijn we niet zo strikt. Toen hij drie maanden was, constateerde de arts dat hij nog niet op zijn armen steunde als hij op zijn buik lag. Wij dachten: nee, het kind is drie maanden, dat komt wel. Maar nee, we moesten hem elke dag tenminste een half uur op zijn buik leggen om hem te laten oefenen. Ik geloof dat ik het één keer gedaan heb… Op een gegeven moment kregen we van kennissen de tip om z’n kont naar beneden te drukken als-ie op zijn buik lag. Toen had hij de truc in no time door. Kennelijk moet je je kind ook regelmatig laten zitten/staan om hem dat aan te leren. Of speelgoed net buiten zijn bereik leggen zodat hij gaat kruipen. We zullen wel vreselijke ontaarde ouders zijn, maar eigenlijk doen we dat soort dingen nogal weinig. En toch is-ie zomaar uit zichzelf gaan tijgeren.

Vandaag had ik het met een andere moeder over eten en de laatste fles enzo. Thijmen krijgt nooit meer de fles, omdat pap uit een bordje en gewoon eten tien keer zo snel naar binnen gaat. Bij een fles raakt-ie verveeld en dan gaat hij op de speen kauwen. Het kan dan zomaar drie kwartier duren voor hij het ding leeg heeft gedronken en daar heb ik het geduld niet voor. Dus hij krijgt ‘s morgens pap, ‘s middags een boterham, tussendoor nog een keer fruit en ‘s avonds warm eten. ‘Goh’, vroeg ze, ‘hoe doe je het dan met de vitamine D?’ Toen ik haar niet-begrijpend aankeek, legde ze me uit dat je dat kennelijk nog bij moet geven als je geen flesvoeding meer geeft… Ooit – zo’n tien maanden geleden, toen ik nog borstvoeding gaf – hebben we dat wel geprobeerd, dat vitamines los bij geven. We vergaten het steeds en besloten uiteindelijk dat het vast wel los zou lopen. Hoe erg kan het zijn als je die dingen niet los geeft? Gelukkig was die moeder het met mij eens, maar er zijn nu vast ouders die dit niet begrijpen. We zijn natuurlijk ook vreselijke ontaarde ouders, want nu komt Thijmen vast heel veel vitamine D te kort en dat is dan onze schuld.

Ik stem heel ernstig voor het relaxte ouderschap. Zolang een kind genoeg eet en drinkt, goed groeit, vrolijk is, gezond is en gewoon alles goed doet zal het allemaal wel loslopen. Wij zijn tenslotte ook groot geworden zonder dat we extra vitamines kregen. Mijn ouders gingen ook geen trucjes uit de kast halen om mij maar te laten kruipen/zitten/weet ik wat en ik heb het toch geleerd. Een kind groeit en ontwikkelt zich op zijn eigen tempo; dat komt allemaal wel goed. Thijmen lacht veel, eet goed, drinkt veel en groeit als kool. En tussen de bedrijven door tijgert hij, speelt hij en eet hij zijn eigen voeten op. Ik vind het allemaal wel best en ik zie het wel.

2 REACTIES

  1. Je hebt groot gelijk.
    Zelf val ik ook in die categorie, de regels veranderen toch iedere vijf jaar weer 😉

    Groetjes,
    Hanneke

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here