Welkom sinterklaas!

Als ik het tuincentrum binnenkom, kijk ik verbaasd om me heen.

Het is net november en ze hebben de Kerst-show al klaar! Ieder jaar lijkt het wel mooier, groter en vooral ook eerder. Ondertussen vraag ik me soms wel af waar Sinterklaas is gebleven?

Ik weet nog goed hoe het ging toen mijn dochters nog klein en gelovig waren.

Mama was de secretaresse van Sinterklaas en onze vergaderingen begonnen vaak al gelijk na de zomervakantie. Daardoor waren mijn kinderen al vroeg betrokken bij alles. Ieder jaar verzon mama weer iets nieuws en meestal kwam het er op neer dat we niet zeker wisten of Sinterklaas wel zou komen. De ene keer was zijn paard ziek en de andere keer heerste er Spaanse griep. Op de ochtend van de intocht hees ik mij dan in gepaste kledij en stond ik met een microfoon om negen uur ’s morgens al op de kade. Soms was ik verkleed als een soort “Gemma Glitter” en een andere keer weer als Signorita Pieta (een vrouwelijke Piet)  Omdat het vaak erg koud was, had ik onder dat alles thermo kleding aan, maar toch bleef het een frisse gebeurtenis. We moesten vaak lang wachten en dan zong ik liedjes met de kinderen. Ook gebeurde er van alles op het water en zorgde ik dat de kinderen zich niet verveelden. Er waren achtervolgingen met bootjes en er gleden Pieten naar beneden vanaf de hoogste flat. Het was spectaculair voor die tijd en dat mis ik nu wel eens. Toch kwamen de kinderen natuurlijk maar voor één ding en dat was de aankomst van Sinterklaas! Zou hij echt wel komen? En ja hoor, na lang wachten en zeker 25 liedjes verder kwam in de verte de boot aanvaren en kon het grote feest beginnen. De burgemeester verwelkomde Sinterklaas in onze stad en vroeg of hij een goede reis had gehad. Soms vertelde de Sint dat er storm was geweest en sommige Pieten een beetje misselijk waren geworden, maar meestal was alles naar wens gegaan.

Toch werd het ieder jaar moeilijker en ik weet nog goed, dat ik een keer vlak voor de intocht even snel een potje schmink moest ophalen bij het bedrijf dat ook de kleding verzorgde. Mijn jongste dochter ging altijd graag met mij mee en niets vermoedend liep ze achter me aan naar binnen. Eenmaal weer buiten drong het tot mij door wat zij gezien moest hebben. Honderden zwarte pieten pakken, Sinterklaas mantels en mijters. “Waarom hangen al die pakken daar mama?”, vroeg ze mij en ik dacht heel diep na hoe ik mezelf hieruit kon redden? “Nou”, zei ik: “als jij op vakantie bent dan heb je toch ook niet één paar kleren bij je?” Ze knikte braaf en ik wist dat ik haar geloof weer voor een jaar veilig had gesteld. Maar ja… dat hou je natuurlijk niet eeuwig vol en na een paar jaar biechtte ik alles eerlijk op.

Ze vonden het jammer, maar toch ook leuk want zij mochten (vaak met hun vriendinnetjes) nog steeds vlak bij Sinterklaas komen. Ook reden ze dan mee in de stoet in een echte limousine, omdat mama dat had geregeld.

Vele jaren heb ik dat gedaan en ik vond het erg leuk, maar met het verstrijken van de tijd verdween ook mijn inspiratie en motivatie. Ik kon bijna niets nieuws meer verzinnen en ook in het budget werd ieder jaar flink gesnoeid, waardoor we op veel dingen moesten gaan bezuinigen. De lol ging eraf, zal ik maar zeggen en twee jaar geleden ben ik dus voorgoed gestopt met het verwelkomen van de Sint in onze stad. Ik vind het nog steeds jammer, maar voor alles is een tijd. Ook de zakken voor de cadeautjes, die ik in oktober meestal al begon te vullen bleven in de kast en maakten plaats voor een volwassen Sinterklaasfeest met lootjes en Surprises.

Gelukkig is het nu dus ook weer leuk en spannend, want we maken gekke surprises voor elkaar en plagende gedichten. Als het vijf december is zet ik allemaal lekkere dingen op tafel en gaan de deuren van de kamers, die twee weken lang verboden terrein waren, weer open. Gniffelend worden de pakjes bij elkaar gezet en we houden onze adem in: want…. WIE had nou WIE en WAT zou iedereen gemaakt hebben?

Toch denk ik nog wel eens met weemoed terug aan die onschuldige kindersnoetjes van mijn meiden. Wat vonden ze het spannend en ook ik heb in mijn jeugd altijd leuke Sinterklaasfeesten beleefd. Dat gun je toch ieder kind? Ik hoop dan ook dat deze traditie altijd blijft bestaan en niet verdrongen gaat worden door de Kerst, want Sinterklaas moet blijven! Sinterklaas hoort bij ons!

Mijn naam is Ellen Dros, ik ben een representatieve, extraverte vrouw van 50+ en getrouwd met Marc. Samen met onze twee dochters: Daniek (1995) en Marloes (1999) wonen we in het oosten van het land en hebben we een (Perzische) poes genaamd: Xsara-Jane en een vijver vol vissen.

Ik werk parttime met veel plezier als tandartsassistente en voor de overige uren zorg ik voor mijn gezin en schrijf ik columns en (kinder)toneelstukken. Inmiddels zijn er al diverse toneelstukken uitgegeven via www.cts-producties.nl en worden deze o.a. gebruikt op scholen en toneelverenigingen in Nederland en België. In het verleden heb ik ook geregisseerd en gespeeld bij een amateur toneelgezelschap en organiseerde/presenteerde ik vele jaren de Sinterklaas intocht in mijn woonplaats.

Inmiddels zijn onze dochters geen kinderen meer en heeft ook mama andere interesses gekregen. Samen met met mijn jongste dochter heb ik mijn oude hobby van poppenhuizen en miniaturen weer opgepakt en ga ik met haar gezellig naar beurzen in het hele land.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top