Werken voor je kinderen…

Elke woensdagvoormiddag probeer ik te blokkeren voor alles en dan probeer ik rustig aan te doen.  Nu ja… het begint meestal al slecht als ik de 2 sporttassen sta in te laden.

Woensdagnamiddag is bij ons voetbalnamiddag.  Meisje voetbalt van 14u30 tot 15u30 en Broer voetbalt van 16 tot 17u maar moet een half uurtje eerder aanwezig te zijn om alles mee op te stellen.  Hij is doelwachter en op woensdagnamiddag krijgen zij een specifieke training.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik eigenlijk het huis uit ben van 14u tot iets voor 18u als ik Broer zijn uitgebreide douchetijden meereken.  Soms neem ik hem helemaal vuil mee in de auto als ik het echt gehad heb en Meisje het wachten beu is.

Op woensdagochtend maak ik 2 sporttassen klaar.  Eentje voor Broer en eentje voor Meisje.  Goed opletten Mama want de ene moet helemaal aangekleed vertrekken en de andere moet zich nog half aankleden ter plaatse.  Dus daar mogen we zeker geen sportschoenen voor vergeten meenemen.  De andere zijn normale schoenen mogen we ook niet vergeten of die kan op zijn sokken naar huis komen, of zonder jas, of zonder schoon ondergoed.  Ik heb het allemaal al eens meegemaakt.  Broer kan er heel erg om lachen…. Meisje niet echt… Die wil niet op sokken in de auto (ik draag haar dan naar de auto) of die wil niet zonder jasje buiten, ook niet in de zomer.

Naast de 2 sporttassen voorzie ik ook een tas met entertainment voor zowel de ene als de andere.  Soms moet Broer nog iets nalezen voor school en dat kan hij rustig in de auto doen terwijl zus voetbalt.  Er zitten kleurboeken in, leesboeken, kaartspelletjes, magazines over bloemen en tuin (Meisje is echt gek op bloemen!) of dat zijn de zeldzame momentjes dat ze op onze Tablet mogen spelen.

En ik neem ook altijd, buiten hun drinkflessen met water, een appelsapje of ander vruchtensapje mee voor extra suiker na de training, en een koek.  En voor Mama ook wat lekkers natuurlijk J.

Ik maak altijd al een warme maaltijd tegen de middag.  Anders eten we veel te laat op woensdagavond.  Het is meestal iets makkelijks als fish sticks met spinaziepuree, of pasta, dingen die ik kan opwarmen als ze ’s middags thuiskomen.  Ik maak het dan in de voormiddag terwijl ik de sporttassen klaarmaak en de ontbijttafel afruim.

Als ze thuiskomen van school om 12u30 is het meteen etenstijd en daarna huiswerk.  Ze hebben een uurtje tijd voor huiswerk want dan is het hop hop aankleden geblazen!

En dan om 14u vertrekken we… gepakt en gezakt!  2 sporttassen, een grote tas met entertainment (soms is dat een grote handtas van mij als ik niet meer moet gaan winkelen) en een koeltasje met drinken.  We lachen ons elke keer te pletter als we vertrekken, er zit of iemand geplet tussen de deur, of er valt wel iemand achterover door het gewicht van een tas, sleutels liggen helemaal onderin de grote handtas… je kent het wel. Maar dan eindelijk kunnen we vertrekken!

Tijdens de zomerse woensdagen genoten we nog van het zonnetje maar nu het kouder wordt is het niet leuk meer om zo lang in de auto stil te zitten.  Dus hebben we afgesproken dat Mama niet meer moet blijven wachten op de parking.  En ook Meisje was akkoord.  Maar naar huis rijden gaat niet, dat is te ver.  Dus vorige week woensdag ging het traject als volgt: Meisje opgestart, nieuwe sportmutsen kopen, naar het benzinestation, naar de bank, naar de bakker, Meisje van het veld gehaald, Meisje omgekleed (douchen wil ze alleen thuis), Broer opgestart, naar de supermarkt waar veel te veel volk was dus we waren maar net op tijd terug om broer op te halen en naar huis.

Boodschappen snel uitladen want we hadden gekoelde spullen gekocht.  Kindjes eten geven, Meisje douchen snel snel want Hallo K3 begint!  De rest van de boodschappen was niet zo dringend, die hebben we rustiger weggelegd.

En om 20u ging Broer slapen en toen vond ik dat het tijd was voor onszelf om ook iets te eten dus hebben we maar pizza besteld en op de bank opgegeten.  Dat hadden we maar verdiend, toch?

Ik werk voor de kinderen, en met veel plezier!

 

Meer lezen van Hilde? Kijk hier.

Hoe kan ik mezelf best omschrijven? Als de keicoole mama zoals zoonlief van 9 vorige week mij nog omschreef? Of eerder de allerliefste schattigste van heel de wereld zoals mijn lieve dochter van net 6 me altijd noemt?

Ik zal het maar gewoontjes houden denk ik. Ik ben Hilde, 34, en Belgische, jawel. Ik ben een uitzondering op dit platform omdat ik momenteel een niet-werkende mama ben. Sinds 2009 heb ik het etiketje “chronisch vermoeidheidssyndroom” opgeplakt gekregen samen met de andere fijne en minder fijne ziektebeelden maar dat houdt ons niet tegen om van elke dag te genieten. En dat doen we volop, van de kleinste dingen eerst! De eerste vlinders in de lente, de zon die binnen schijnt, de poes op onze schoot.

We, dat zijn mijn man en ik, gelukkig getrouwd sinds 2001. Broer en Zus hebben nog een Sterrenzusje dat tussen hen in geboren werd en overleed tijdens de geboorte.

Dat ons gezin geen doorsneegezin is zullen jullie al snel merken. Ons meisje is autistisch, heeft syndroom van Asperger en parasomnie, dat is een slaapstoornis. Haar broer is hoogbegaafd en hoogsensitief hetgeen ook de nodige zorg met zich meebrengt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top