Whitney Houston: dood maakt onsterfelijk

Whitney Houston is overleden. Ze werd gevonden in haar hotelkamer in het Beverly Hills hotel in Los Angeles en is door verdrinking om het leven gekomen. Naar verluid als gevolg van een combinatie van drank en medicijngebruik, waardoor ze in bad in slaap viel en is verdronken. Wat een eenzame dood, het geeft mij een heel triest gevoel.

Persoonlijk had ik niet veel met Whitney. Ik was geen fan van haar. Wel vond ik “The Bodyguard” uit 1992 met Kevin Costner een leuke film met een paar mooie nummers erin. Zingen kon ze, echt geweldig, wat een talent! Daar heb ik altijd veel bewondering voor gehad. Helaas was van haar stem na jaren drank en druggebruik niet veel meer over.

Ze was ook moeder van een dochter, Bobbi Kristina van bijna 19. Op deze leeftijd sta je wel op de drempel van de volwassenheid, maar je moet ook nog veel leren. En dan valt je moeder weg…. Ik weet natuurlijk niet hoe de verhouding van moeder en dochter was. Gezien het drank- en drugprobleem kan dat best eens moeilijk geweest zijn, maar wellicht waren ze ook heel close. Hoe dan ook ben je als jonge vrouw zomaar ineens je moeder kwijt en dat is een flinke klap.

Buiten dat ik graag zing (uitsluitend binnenshuis en vooral als ik alleen ben) was mijn grote overeenkomst met Whitney haar leeftijd. Ze is net als ik geboren in 1963. Ze was pas 48 toen ze stierf en dat is natuurlijk veel te jong. Op deze leeftijd had ze nog volop prachtig kunnen zingen of haar zegeningen kunnen tellen en gaan rentenieren. Of misschien had ze net als ik nog dromen en wensen die ze had willen verwezenlijken. We zullen het nooit weten, haar leven hield op….

Ze was tijdens haar leven al een muzikale legende. Nu na haar dood is het deze muziek die haar onsterfelijk zal maken. Dat is haar erfenis en dat heeft ze ook verdiend, vind ik.

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top