Zo is het leven

Gisteren was het Valentijnsdag. Vorige week nog schreef ik in mijn blog: “Wat we volgende week op Valentijnsdag gaan doen, weet ik nog niet”.
Het is uiteindelijk een begrafenis geworden.

Overlijden

Een week geleden kreeg ik het trieste bericht dat mijn tante (een zus van mijn vader) was overleden. Ze was al meer dan een jaar ziek, had kanker. Maar zoals altijd komt de dood toch onverwacht. Ze mocht 80 jaar worden en dat is een heel mooie leeftijd. Mijn tante had een rotsvast geloof in God en ik hoop dat dit haar geholpen heeft tijdens haar ziekte en haar troost en steun mocht geven.
Haar laatste verjaardag vorig jaar juni wilde ze per se met een etentje vieren, alhoewel ze helemaal niet fit was. Ook wij werden uitgenodigd. Ondanks dat we al jaren niet meer aan verjaardagen doen, zijn we gegaan. Ze wilde ons er duidelijk bij hebben en we voelden ook wel aan dat dit weleens haar laatste verjaardag zou kunnen zijn. En dat bleek dus inderdaad het geval. Haar man blijft achter (ze hadden geen kinderen) en haar vier zussen en broer. Haar begrafenis werd gepland voor maandag 14 februari…… Valentijnsdag.

Gevallen

Afgelopen donderdag ging rond 07.15 u. mijn mobiel en weer kreeg ik een slecht bericht. Geen sterfgeval gelukkig, maar wel weer een zus van mijn vader die iets was overkomen. Mijn nicht belde vanuit het appartement in het verzorgingstehuis van onze tante van 87. Dezelfde tante die vorig jaar mei ten val kwam, beide duimen brak en het zelfstandig wonen op moest geven. Via het ziekenhuis kwam zij toen in een verpleegtehuis en uiteindelijk kreeg ze een woning in het verzorgingstehuis in haar woonplaats. Wij haalden opgelucht adem, dachten dat zij daar goed en veilig ondergebracht was en haar niets meer zou kunnen overkomen. Maar niets blijkt minder waar.
Woensdag is tante gevallen en heeft haar heup gebroken. Wij vermoeden dat zij tegen ons aller advies en verzoeken in toch op een eetkamerstoel is geklommen om de bovenkant van de kast schoon te kunnen maken. Poetsen was altijd al haar lust en haar leven en de medewerkers van het verzorgingstehuis doen het in haar beleving helemaal niet goed, dus moet zij het zelf doen. Ze zal dit nooit toegeven natuurlijk, want ze weet best dat ze het eigenlijk niet mocht. Dus zegt ze dat ze gewoon op de stoel zat en er af is gevallen, een flauwte of zo….. Tja, er valt niets te bewijzen, dus we kunnen er ook niets mee.
Inmiddels is ze geopereerd en ligt ze nog in het ziekenhuis. Het gaat naar omstandigheden heel goed met haar en ze moet nu wachten op een revalidatieplek. Ze heeft de begrafenis van haar zus gisteren dan ook niet bij kunnen wonen.

Valentijnsdag

Gistermiddag stonden we dus met familie en vrienden aan het graf van mijn tante. Ik realeseerde me weer eens te meer hoe betrekkelijk het leven is. De kist werd langzaam naar beneden gelaten, weg van ons, weg van het leven. Het regende, wat de gebeurtenis een nog triester aanzien gaf. De dienst en de begrafenis zijn heel rustig en respectvol verlopen. Naderhand was er nog een samenzijn in de aula en dat was een mooie afsluiting.

Het mag duidelijk zijn dat dit niet de Valentijnsdag was die ik voor ogen had. Maar zo is het leven…

5 reacties op “Zo is het leven”

  1. Lieve vriendin, Dat je tante 80 jaar mocht worden is natuurlijk een prachtige leeftijd. Maar dat iemand zo moet lijden door die vreselijke ziekte is onmenselijk. Zo verdient niemand het om te sterven. Maar daar wordt helaas niet naar gevraagd. Als mensen al zolang samen zijn geweest is het moeilijk om alleen achter te blijven. Dan ben je als het ware geamputeerd.
    Ik wens jou ook heel veel sterkte want je doet het toch maar allemaal. Heel veel liefs en een dikke kus en knuffel.

  2. hey lieverd,

    dit zijn weer zware emotionele tijden voor jou en ook voor tante wil die geen afscheid kon nemen van haar zus en nu weer een lange weg te gaan heeft om letterlijk en figuurlijk op de been te komen…
    ik weet hoe je samen met elly je altijd inzet met hart en ziel voor het welzijn van tante wil en die mantelzorg is best zwaar….je bent een kanjer en zou willen dat ik iets voor je kon doen….mijn schouder en luisterend oor zijn iig altijd beschikbaar!….sterkte xx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top