Zo vader zo zoon

Opvoeden is vaak een kwestie van wikken en wegen: ga je de volledige versie van je boosheid of ongerustheid uitleggen of hou je het bij een simpele opmerking. Is de manier van praten met je kind er een die je van je eigen ouders kopieert, of doe je het helemaal anders? Kun je je echt nog herinneren hoe het voelde toen je zelf jong was en je ouders je op je nek zaten. Dat was immers hoe het toen voelde en je zou het zelf helemaal anders gaan doen. Want wie wil er nou op zijn ouders lijken als het op opvoeden aankomt?

Vandaag kreeg ik een brief onder ogen van een achttienjarige jongen wiens ouders in scheiding liggen. De twee kinderen van het stel, zijn tot dan toe door beide ouders opgevoed en die zorgplicht gaat over de scheiding heen. Althans, zo hoort het te zijn. De oudste zoon is echter heel druk bezig om de rechtbank ervan te overtuigen dat zijn vader zich nooit als vader heeft gedragen. Wél tegenover zijn jongere broer, maar niet tegenover hem.

Met stijgende verbazing lees ik dat die aardige man – zoals wij hem kennen- er geen probleem mee had zijn zoon een blauw oog te slaan. Er geen probleem mee had om met zijn eerstgeborene over straat te rollen en zijn knie op het kind zijn hals te zetten. Nooit iets van gemerkt, nooit iets van gehoord. En terwijl het zomervakantie is en de oudste zoon zich met zijn vakantiebaantje en zijn vriendinnetje zou moeten bezighouden, schrijft hij nu zijn derde verklaring aan de rechtbank dat hij echt niets meer met de man die zich zijn vader noemt, te maken wil hebben.

Ik kijk er naar en voel me verdrietig. Verdrietig om het verscheurende gevoel dat deze jongen helemaal niet zou mogen hebben. Verdrietig om de keuze die hij maakt, terwijl hij niet zou moeten hoeven kiezen.

De ouders worstelen zich ondertussen door de scheiding heen. Hij met zijn nieuwe vriendin die er voor haarzelf probeert uit te slepen wat er in zit. Zij met twee jongens en een baan van zes dagen in de week, hopend dat hij snel weer een baan krijgt zodat hij kan meebetalen aan de opvoeding van de jongens.

Ze huilt niet meer hele dagen, is inmiddels zelfs boos op haar aanstaande ex en vanuit die boosheid haalt ze de energie en de kracht om door te gaan. Ze ziet het gevecht van haar oudste zoon, maar ik weet niet zeker of ze het ook voelt. Of er in haar proces ruimte is voor zijn emoties. Deze jonge man, die uitermate keurig en beleefd door het leven gaat, zal hopelijk ook ooit vader worden. Hij zal zich heilig voornemen het heel anders te doen dan zijn vader het deed. Hij zal zweren dat hij zijn kind nooit zal slaan of vernederen, laat staan ontkennen. Hij weet zeker dat hij dat nooit zal doen.

Mijn hart knijpt samen bij de gedachte dat deze lieve jongen – want hij is echt heel erg lief – na het gevecht met zijn vader en de rechtbank, ooit het gevecht met zichzelf zal moeten aangaan. In de liefde voor zijn kinderen, steekt het gemis van de liefde die hij zelf had moeten krijgen. In de bestraffing van zijn kinderen, steekt de angst dat hij daarin te ver gaat. In de ogen van zijn kinderen kijkend, ziet hij zichzelf, maar ook zijn vader. Zijn vader die hem het slechte voorbeeld gaf, hem daarmee opzadelend met een verknalde jeugd en een schade die hij zelf moet zien te helen.

Ik hoop dat het hem gaat lukken, ik hoop dat hij die vriendelijke en beleefde man mag blijven die hij nu aan het worden is. Want vaders die hun eigen verleden weten te overwinnen, zijn voor mij echte helden. Kevin, ik hoop dat jij een van mijn helden wordt.

 

Meer lezen van Tonny? Dat kan hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top