Zonder opsmuk

Vanmiddag las ik op Twitter een tweetje van Heleen van Royen. Ik volg haar want ze is één van mijn favoriete schrijfsters. Ze schreef dat ze aan het werk was in de serre met de schuifdeur open terwijl de vogeltjes fluitten. “Zelden zo ZEN geweest…”, schreef ze erbij. Er straalde inderdaad een heel positief gevoel uit haar woorden, vond ik. Ze had er tevens een foto bij geplaatst van zichzelf. Ik moest wel een paar keer goed kijken om te kunnen ontdekken dat het werkelijk Heleen was, want het was een heel pure foto. Ik vroeg haar dan ook of zij het was, wat ze beaamde. “Ohne opsmuk”, zoals ze het zelf noemde. Ik vond het uitermate verfrissend, dat een bekende Nederlander zoals zij zich zo heerlijk zonder verfraaiingen toont en zich daar ook nog eens goed bij voelt.

Ik ben van dezelfde generatie als Heleen en ja, wij geen dertigers meer. Ik ga flink richting de vijftig en eerlijk gezegd ben ik daar best trost op. Hoewel ik er graag netjes en verzorgd uitzie, heb ook ik er geen enkele moeite mee mezelf zonder opsmuk te tonen. Met dank aan mijn oma van vaders kant heb ik voor mijn leeftijd weinig rimpels. Ik mag wel stellen, dat mijn voorhoofd nagenoeg nog helemaal glad is. En dat terwijl ik toch regelmatig mijn wenkbrauwen flink optrek bij bepaalde gebeurtenissen in mijn leven of behoorlijk zit te fronsen.
In principe maak ik me elke dag wel op, zeker als ik weet dat ik wegga. Maar er zijn ook dagen dat ik het allemaal wel prima vind en er lekker basic bij blijf lopen. Dan draag ik alleen de dagcrème van Yves Rocher, waarbij ik al vele jaren zweer.

Ik had vroeger een hele aardige buurvrouw, net iets ouder dan ik. Zij zette zich elke dag helemaal in de plamuur en in de verf, toonde zich beslist niet zonder make-up aan anderen. Ze vertelde me ooit dat ze zelfs niet eerder naar beneden ging, dan dat ze helemaal opgemaakt was. Ze zag er altijd tiptop verzorgd uit, maar om nou nooit eens lekker zonder al die troep op je gezicht rond te kunnen lopen, is toch jammer. Een gemis zelfs zou ik zeggen. De huid van je gezicht wil toch ook wel eens rust en lekker vrij adem halen. Niks voor mij dus. Als het zo uitkomt, ga ik ook zonder make-up best even een boodschap doen bij de supermarkt. Aan de andere kant: als er een leuke gelegenheid voor is, trek ik wel de registers open om mezelf goed van opsmuk te voorzien. Daar ben ik tenslotte een vrouw voor.

Om nog even op Heleen terug te komen:
opsmuk of niet, ze is en blijft een prachtige vrouw!

Jeanne van Dijk, 52 jaar, weduwe, moeder van Mark (1999), uit mijn eerste huwelijk. Mark woont bij mij en gaat om de week een weekend naar zijn vader.
In september 2010 verloor ik mijn baan ten gevolge van de crisis. Wat ik niet meer had verwacht, gebeurde toch: na meer dan twee jaar solliciteren vond ik een nieuwe baan. Sinds januari 2013 werk ik met veel plezier als telefoniste/administratief medewerkster bij een praktijk voor fysiotherapie. Ik doe dit vier ochtenden in de week.
Vorig jaar maart overleed mijn man Wilco aan een acute hartstilstand. Hij was pas 50 jaar. We waren 7 jaar samen, waarvan 5,5 getrouwd. De wond is nog enorm vers en ik worstel er dagelijks mee. Wilco was/is vader van 2 dochters (1995 en 1997).
Eén dag in de week ga ik naar mijn moeder. Ik doe haar administratie en we maken het gezellig samen. Na mijn vaders overlijden in 2011 is dit zo gegroeid. Nu we beiden weduwe zijn, hebben we meer steun aan elkaar dan ooit. Het helpt ons bij de verwerking en dat is heel waardevol.
Het schrijven van blogs voor Mams at Work heeft me duidelijk gemaakt, hoe leuk ik schrijven vind en hoe graag ik het doe. Ik ben ook erg blij met mijn eigen site: Dagelijkse dingen en dromen. Hier kan ik heel veel van mezelf kwijt en dat voelt goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven